OKRUCHY IV

Kolejny zbiór szczątków recenzji, czyli książki, o których miałam do powiedzenia tylko kilka słów, a szkoda by było nie powiedzieć nic. Noblistka, moja ukochana Tokarczuk i autyzm po skandynawsku. Zapraszam!

Trzy opowieści i co z tego wynika?

Olga Tokarczuk, Ostatnie historie

Wydawnictwo Literackie

Bardzo lubię twórczość Olgi Tokarczuk, do tej pory każda jej książka pozytywnie mnie zaskakiwała i okazywała się wyjątkowa. Udało mi się nawet niedawno uczestniczyć w większości spotkania z pisarką w mojej bibliotece. Z Ostatnimi historiami mam jednak problem.

Kiedy bogowie byli ludźmi

Olga Tokarczuk, Anna In w grobowcach świata

Wydawnictwo Znak, seria Mity

Olga Tokarczuk (ur. 1962), z wykształcenia psycholog, jest chyba jedną z najbardziej znanych i rozpoznawalnych współczesnych polskich pisarek. Laureatka nagrody Nike, poza powieściami (E. E., Prawiek i inne czasy, Dom dzienny, dom nocny, Bieguni) tworzy scenariurze, eseje, wiersze. Jej książki są różnorodne, ciekawe i specyficzne. Autorka chętnie sięga po mity, archetypy i ważne motywy kulturowe; przenosi czytelnika w uniwersalną przestrzeń ponad czasem.

Anna In... to aktualizacja i interpretacja prastarego mitu o Inannie, sumeryjskiej bogini miłości i wojny (imię bohaterki jest anagramem imienia bogini i w miarę postępowania opowieści coraz bardziej zbliża się do swojej pierwotnej wersji). Inanna schodzi do podziemi, do swojej siostry – władczyni świata zmarłych, Ereszkigal – a następnie wraca na powierzchnię, zaburzając odwieczny porządek świata i przeciwstawiając się najbardziej podstawowemu ze wszystkich praw. Historia ta została zapisana na glinianych tabliczkach (cały czas jeszcze tłumaczonych); wiele w niej miejsc niejasnych lub brakujących, co sprawia, że podczas lektury wielokrotnie przyjdzie spytać: dlaczego? po co? Opowieść, która miała tłumaczyć i porządkować świat, pozostawia więcej pytań niż odpowiedzi – ale tylko w pierwotnej wersji, bo Tokarczuk te luki uzupełnia fragmentami innych mitów lub tym, co podpowiada jej wyobraźnia, intuicja, znajomość ludzkiej psychiki (bo sumeryjscy bogowie wydawali się bardzo ludzcy).