„Kochając syna“, czyli wkurzyłam się

Pierwsza książka Lisy Genovy, Motyl, bardzo mi się podobała. Miałam parę zastrzeżeń, ale jak na debiut – było świetnie. Lewa strona życia okazała się, mimo wtórności, lekturą wciągającą i ciekawą: autorka opisała mało znane zaburzenie, więc było interesująco. Byłam ciekawa, jak rozwinie się jej pisarstwo. No i jak myślicie, w którą stronę poszła Genova?

Czy pół świata wystarczy?

Lewa strona życia to kolejna książka Lisy Genovy, której Motyl bardzo mi się podobał. Mimo trudnych tematów to lekka literatura: szybko się czyta, dużo się dzieje, jest przystępnie napisana. Nową powieść pochłonęłam w dwa dni – naprawdę nieczęsto mi się to zdarza.

Kiedy każdy dzień jest darem

Lisa Genova, Motyl

Wydawnictwo Papierowy Księżyc

Na okładce książki i jej pierwszych stronach (dziwna praktyka) można przeczytać tyle zachwytów i mocnych słów, że strach bierze sięgać: począwszy od wiele mówiącego sformułowania „światowy bestseller“ (która książka teraz nie jest bestsellerem?), aż po bardzo już zobowiązujące określenia: „jedna z najpiękniejszych i najbardziej poruszających książek ostatnich lat“ czy nawet „dzieło czystego geniuszu“ (tu się ktoś jednak, ekhm, zagalopował). Zwykle tego typu zapowiedzi zwiastują długie pasmo rozczarowań i bardziej zniechęcają niż zapraszają do lektury. Tym razem jednak sam temat wydał mi się na tyle ciekawy, że wart ryzyka: postanowiłam się przekonać, na ile peany na cześć pani doktor neurologii są zasłużone. I muszę przyznać – ciężko uwierzyć, że to debiut, co więcej, powieść opublikowana na własny koszt!