Pokazywanie postów oznaczonych etykietą macierzyństwo. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą macierzyństwo. Pokaż wszystkie posty

Powrót do dzikusów


Recenzja sprzed wieków, bo przeczytałam i opisałam tę książkę chyba parę miesięcy temu. I tak sobie czekała. A to taka wakacyjna lektura, więc odkopałam :) To dalsze losy amerykańskiej rodziny osadzone w połowie ubiegłego wieku, czyli druga część Życia wśród dzikusów. Nie rzuciłam się na nią od razu, bo szkoda mi było – w końcu są tylko dwie ;) W dodatku druga okazała się słabsza. Ale i tak było sympatycznie.

Matka doskonała?


Książka jakiś czas temu bardzo popularna na blogach. I bardzo kontrowersyjna, żeby nie powiedzieć – wyzywająca, co sugeruje już podtytuł: Dlaczego chińskie matki są lepsze? Jakby autorka rzucała rękawicę wszystkim niechińskim matkom (choć faktycznie za przeciwieństwo „chińskiej matki“ uważa matkę „amerykańską“, o Słowianach ma nieco lepsze mniemanie). Podejmiecie wyzwanie?

...żeby dzieci mogły latać


Dziś coś pięknego, w sam raz na wczorajszy Dzień Matki. Dla młodszych, starszych i tych zupełnie dużych, dla wszystkich mających kontakt z dziećmi na co dzień i od święta. Opowieść o Chłopcu - jednym z setek, tysięcy, milionów dzieci rozpaczliwie potrzebujących miłości. Czekających na Dom.

Ludzie z Innhaug


Kto odwiedza mnie na fejsie, wie, że pochłonęła mnie ta powieść. Recenzja na gorąco, bo wczoraj skończyłam czytać i wczoraj napisałam. Co to był za wspaniały tydzień! Saga, XIX-wieczna wieś, Norwegia – to nie mogła być kiepska książka. Ale nie wiedziałam, że okaże się takim wspaniałym odkryciem.

"Bycie złą matką to nie zbrodnia"


Tydzień temu była książka o pięknym i mądrym macierzyństwie, dziś dla odmiany jej skrajne przeciwieństwo, czyli kolejna powieść Majgull Axelsson. Szwedzka pisarka maniakalnie portretuje okaleczone córki, niepotrafiące kochać matki, poranionych ludzi w wybrakowanych (nawet jeśli pozornie wszystko jest dobrze) rodzinach.

Przepiękna opowieść o macierzyństwie. O marzeniach. O Życiu


To teoretycznie książka dla dzieci; ma obrazki, duże litery i tak dalej. Ale po wpisie na blogu Maki w Giverny po prostu musiałam ją mieć i nawet nie udawałam, że kupuję ją dla dzieci, bo zanim do niej dorosną, minie jeszcze dobre parę lat. Kupiłam dla siebie. Siadłam i przeczytałam, robiąc przerwy tylko na to, co konieczne.

Najzabawniejsza książka, jaką znam


Tragiczna okładka jednego z kolejnych wydań – kojarzy mi się z poradnikiem dla rodziców i na pewno nie wzięłabym jej z biblioteki, błądząc między półkami. Sama książka ukazała się krótko po wojnie. I jest wspaniała!

Chcę pamiętać


Anna Nasiłowska, Księga początku
Wydawnictwo W.A.B., seria Archipelagi

Mam alergię na wszechobecny ostatnio trend „macierzyństwa bez lukru“. Drążnią mnie coraz częstsze głosy, które „mają odwagę wreszcie powiedzieć, jak to jest naprawdę“. Nie mam pojęcia, skąd pomysł, że WYCHOWANIE CZŁOWIEKA miałoby być łatwe i dlaczego z takim entuzjazmem ogłasza się prawdy oczywiste dla każdej rozsądnej osoby. Na szczęście dzieło Anny Nasiłowskiej (ur. 1958), mimo że opowiada o porodzie i pierwszych doświadczeniach matki, nie wpisuje się w ten nurt* – jest w Księdze początku prawda, ale prawda uniwersalna, a nie ta „o ciężkim życiu matek“ (niczego matkom nie ujmując!).

"Śmierć nie jest straszna. Jest smutna, ale nie straszna"


Anne-Dauphine Julliand, Ślady małych stóp na piasku
Wydawnictwo Święty Wojciech

To prawdziwa historia. Anne-Dauphine Julliand jest francuską dziennikarką, ale przede wszystkim matką, która przeszła przez piekło: piekło obserwowania, jak jej mała córeczka powoli gaśnie, cierpiąc na nieuleczalną chorobę. Straszną i rzadką chorobę – leukodystrofię metachromatyczną. Jest też niesamowicie dzielną i mądrą kobietą, która znalazła w sobie dość sił i odwagi, by walczyć o każdy dzień dla swojej Thais, ale też jej starszego braciszka Gasparda, nowo narodzonej siostrzyczki Azylis oraz dla siebie i męża.

Poród po norwesku, wychowanie po chińsku


Ofelia Grzelińska, Mama dookoła świata
Wydawnictwo W.A.B.

Ofelia Grzelińska jest dziennikarką i podróżniczką, mamą trzyletniej Jeny. Na TVN-ie można było oglądać jej program Mama dookoła świata, a teraz mamy książkę o tym samym tytule. Autorka zebrała w niej historie kobiet pochodzących z różnych stron świata i mieszkających w Polsce, często mających mężów Polaków, ale słyszących inne rady niż my i z pozoru inaczej przeżywających macierzyństwo.

W książce znalazły się opowieści z Japonii, Chin, Indonezji, Indii, Filipin, Armenii, Litwy, Norwegii, Kuby i Nowej Zelandii – w tej ostatniej urodziła swą córkę autorka. Matki przywołują wierzenia i zalecenia związane z okresem ciąży i połogu, dobre rady dotyczące pielęgnacji dziecka, cudowne środki przyspieszające i ułatwiające poród; porównują opiekę medyczną i postrzeganie ciężarnych przez społeczeństwo; omawiają wszystko to, o czym młoda lub przyszła mama słyszy lub czyta na każdym kroku – czasem są to tradycje zbieżne z nam znanymi, a czasem zupełnie zaskakujące.

Wszystkie baśnie umarły


Majgull Axelsson, Dom Augusty
Wydawnictwo W.A.B., Seria z miotłą

Od dawna miałam zanotowane nazwisko szwedzkiej pisarki na mojej (coraz dłuższej) liście "do przeczytania w najbliższym czasie". Intrygowały mnie opisy kolejnych jej powieści oraz raczej skrajne opinie znalezione w internecie: jedni zupełnie się w tym świecie nie odnajdują, inni są pochłonięci, zachwyceni wyczarowaną przez Axelsson mroczną rzeczywistością. Do tej pory wydała ona pięć powieści: Droga do piekła (1994), Kwietniowa czarownica (1997), Dom Augusty (2000), Ta, którą nigdy nie byłam (2004) oraz Lód i woda, woda i lód (2008). Była wielokrotnie nagradzana za swoją twórczość, między innymi najważniejszym szwedzkim wyróżnieniem – Augustpriest. Ja zaczęłam przygodę z jej twórczością od środka, bo akurat ta książka stała na bibliotecznej półce.

Dom Augusty to opowieść o kilku pokoleniach kobiet. Na pierwszy plan wysuwa się Augusta, jej wnuczka Alicja oraz wnuczka kuzynki Alicji, Andżelika – a więc przedstawicielki co drugiego pokolenia na przestrzeni całego XX wieku. Łączy je stary drewniany dom stojący na skraju miasteczka: to w nim kolejne bohaterki znajdują schronienie w kluczowych momentach swojego życia, to on jest świadkiem cierpienia, lęku, tajemnic; słów pełnych nienawiści i gestów miłości; pęcznieje od kolejnych historii zapisujących się w ścianach, meblach, pościeli – by wreszcie opowiedzieć je tym, którzy zechcą się wsłuchać.

Przyjaciółki na zawsze

Rebecca Wells, Boskie sekrety siostrzanego stowarzyszenia Ya-Ya
Wydawnictwo Zysk i S-ka

Jestem chora i przymulona, więc dziś zamiast recenzji tylko krótka notka o książce, którą przeczytałam już jakiś czas temu – Boskich sekretach siostrzanego stowarzyszenia Ya-Ya. Filmu nigdy nie widziałam, po powieść sięgnęłam zachęcona bardzo pozytywną recenzją na jednym z blogów. Odczucia mam... mieszane.

Siostrzane stowarzyszenie Ya-Ya to cztery przyjaciółki, które znają się niemal całe życie: od dzieciństwa do czasów, w których rozgrywa się podstawowa fabuła, a więc wieku niemal siedemdziesięciu lat. Wspierają się, razem dojrzewają i zmagają się z przeciwnościami, zawsze służąc sobie nawzajem przede wszystkim obecnością. Na pierwszy plan wysuwa się Vivi Walker, której relacje z córką, Siddą, są szkieletem tej historii.

Zrozumieć małe dziecko


Tracy Hogg, Melinda Blau, Język dwulatka
Wydawnictwo Świat Książki

Młode mamy (młodzi rodzice) mogą przebierać w licznych poradnikach dotyczących wychowania, żywenia, uczenia, ubierania, spędzania wolnego czasu z dziećmi i rozmawiania z nimi na trudne tematy. Każda kolejna książka ma zawierać niezawodną receptę na szczęśliwe i mądre rodzicielstwo, każda ma sprawić, że będziemy umieli kochać i wychowywać swoje dziecko. Tracy Hogg wyróżnia się w tym morzu poradników: jej książki Język niemowląt oraz Język dwulatka są bardzo popularne, a reakcje na jej rady skrajne: niektórzy się zachwycają i czują dozgonną wdzięczność za opanowanie ich życiowego chaosu, inni krytykują jej metody i wolą zdać się na instynkt macierzyński.

Nie można zaprzeczyć, że autorka ma ogromne doświadczenie w pracy z dziećmi, a większość jej rad jest sensowna. Czytaliśmy z Mężem Język niemowląt (to jedyny poradnik, po jaki sięgneliśmy), i choć nie trzymaliśmy się sztywno wyznaczonych tam reguł, pomogła nam ta książka zaprowadzić nieco porządku w naszym życiu i niektóre rozwiązania okazały się nam bardzo odpowiadać. Język dwulatka jest naturalną kontynuacją poprzedniej książki. Tutaj małe sprostowanie: w oryginalnym tytule nie chodzi o dwulatka, tylko po prostu o małe dziecko – toddler – dlatego w momencie, kiedy nasz mały człowiek przestaje być niemowlakiem, zaczyna więcej rozumieć i samodzielnie chodzić, możemy śmiało sięgnąć po tę pozycję. Tracy Hogg wielokrotnie przywołuje w niej przykłady dzieci osiemnasto-, piętnastomiesięcznych, a nawet młodszych (starszych oczywiście też). Polski tytuł jest więc trochę mylący, nie mamy jednak jednego słowa określającego dziecko w wieku 1–3 lat.

Wychować dzieci i nie zwariować


Agnieszka Grzelak, Matecznik
Wydawnictwo W drodze


Takiej właśnie książki szukałam ostatnio, kiedy mój nieszczęśliwy wybór padł na Coś pożyczonego. A Matecznik stał tuż obok na półce! Książka przyjemna, ale nie odmóżdżająca, zabawna, ale nie głupawa, czyta się szybko, ale nie po to, by za moment zapomnieć. Tego mi było trzeba!

Agnieszka Grzelak jest matką czterech córek, autorką bajek i książek fantastycznych (Herbata szczęścia, Córka Szklarki, Ścieżki Avenidów), mieszka w domu pod Warszawą i maluje. Matecznik to pamiętnik – zapiski obejmujące jeden rok szkolny. Jak zapewnia autorka – zapiski prawdziwe, choć imię głównej bohaterki zostało zmienione.

Weronika Wrzos ma więc 38 lat i cztery córki w wieku 3,5; 6,5; 8,5 i 10,5. Od jedenastu lat "siedzi w domu" z dziećmi, choć usiąść tak naprawdę niezbyt często się jej udaje. Na kartach pamiętnika walczy z frustracją i zmęczeniem, które gromadzą się w niej po codziennym gotowaniu obiadu, codziennym sprzątaniu, codziennym rozdzielaniu kłócących się córek i codziennym wynajdywaniu zajęć nudzącym się dzieciom. Bohaterka usilnie próbuje wyskubać pojedyncze momenty na naukę języków, malowanie, wyszywanie czy lekturę, ale jej tęsknota za samotnością pozostaje wciąż niezaspokojona. Kierat domowych obowiązków pozbawia ją sił i chęci do życia, choć wystarczy chwila ciszy i słońce w ogrodzie, by odzyskała trochę energii. Nie brakuje jednocześnie momentów wzruszających, pięknych i zabawnych. Autorka waha się wciąż pomiędzy wyrzutami sumienia a pragnieniem pobycia chwilę ze sobą i dla siebie. Z jednej strony dziwiłam się, jak wiele spraw irytuje Weronikę – sama jestem bardzo nerwowa, a jednak nie zawsze potrafiłam ją zrozumieć. Z drugiej: nie mogłam wyjść z podziwu, jak wspaniale umie panować nad emocjami. Ciężko jest żyć w ciągłym hałasie i chaosie, gdy z natury jest się samotnikiem.

Matka nie-matka

Antonina Kozłowska, Kukułka
Wydawnictwo Otwarte


O macierzyństwie można pisać bez końca i na milion sposobów. Ostatnio czytam sporo takich książek, każda jest inna i po każdej zostaje jeszcze wiele do dopowiedzenia. A ja wciąż chcę więcej i więcej. Bo historii jest tyle, ile kobiet.

Iwonie w pewnym momencie zabrakło kilku cegiełek i misternie wznoszona budowla Lepszego Życia bezpowrotnie runęła – ale mimo że kobieta ciężko pracuje na dwie zmiany i ledwo wiąże koniec z końcem, że musi wybierać: prezent czy kurtka dla córki, a cena swetra w wysokości 159 zł zapiera jej dech w piersiach; mimo że chciałaby lepszego życia, jeśli nie dla siebie, to chociaż dla dzieci (kto by nie chciał, pracując na dwie zmiany i samotnie wychowując dwoje dzieci?), mimo wszystko ma Julkę i Piotrka, dla których zrobiłaby wszystko, których kocha i którzy ją kochają. Druga bohaterka, Marta, nie ma tyle szczęścia: jej pragnienie dziecka z czasem przeradza się w obsesję i przypomina walenie głową w mur nie do przebicia, bo nawet nie wiadomo, czemu nie może donosić ciąży: teoretycznie wszystko jest w porządku. Po kolejnych utraconych szansach, kiedy oboje z mężem coraz bardziej się od siebie oddalają, a młoda kobieta zaczyna nienawidzić wszystkich bezmyślnie szczęśliwych ciężarnych i młodych matek, zapada decyzja, by podpisać umowę z surogatką, która donosi ich dziecko i urodzi je dla nich.

Najpierw dwa słowa o języku: Antonina Kozłowska używa mnóstwa epitetów, rozbudowanych określeń i porównań (na przykład zamiast po prostu "jakiś pies ujadał miarowo", czytamy: " jakiś pies ujadał miarowo, jakby miał nigdy nie przestać"). Nie ma w tym nic specjalnie złego, o ile zdarza się sporadycznie. Tutaj jednak jest nagminne i sprawia, że – zwłaszcza początkowo – treść i emocje rozmywają się w morzu słów, bo co drugi przedmiot/sytuacja/osoba są określone na trzy różne sposoby. W środkowej części książki, która najbardziej mi się podobała, jakoś przestałam zwracać na to uwagę, ale początkowo mnie to drażniło i pod koniec też odwracało uwagę od lektury.

Ta, która kocha


Jo Croissant, Kobieta. Kapłaństwo serca
Wydawnictwo W drodze

Wiele się dzisiaj mówi o równouprawnieniu. Feministki ze wszystkich stron krzyczą, że nie są gorsze od mężczyzn i mnóstwo energii wkładają w udowodnianie, że mogą robić dokładnie to, co oni. Także w Kościele więcej się mówi – i pisze – o wartości kobiet, jednak jakże inne to słowa od tych, które słyszymy w telewizji, internecie, wokół siebie! Jak więc czuć się docenioną, ale nie zagubić siebie w pogoni za równouprawnieniem? Jak pogodzić macierzyństwo z chęcią dorównania mężczyźnie? Jak walczyć o swoją wartość i w czym ją odnajdywać? Na te i wiele innych pytań zagubionych kobiet odpowiada Jo Croissant w niewielkiej książeczce Kobieta. Kapłaństwo serca.

Autorka przede wszystkim przedstawia Boży zamysł w stosunku do kobiety: tej, która jest ukoronowaniem stworzenia. Najważniejszym jej przekonaniem, z którym trudno się nie zgodzić, jest fakt, że mężczyzna i kobieta zostali stworzeni równorzędni, lecz różni. Uczymy dzieci od najmłodszych lat, że inny nie znaczy gorszy, że to, co nas odróżnia od innych, stanowi nasze bogactwo (po co mielibyśmy być wszyscy tacy sami?), a nie potrafimy zaakceptować dzielących nas różnic. Z nich właśnie wynika odmienne powołanie, zdolności, inna wrażliwość i inne potrzeby. Jak mężczyzna jest pierwszy na płaszczyźnie stworzenia, tak kobieta jest pierwsza na płaszczyźnie Odkupienia. A to wszystko jest darem, a nie wadą – siłą, którą można wspaniale wykorzystać. Wyliczanie, porównywanie, prześciganie się w relacji dwojga ludzi jest jedną wielką pomyłką. Oczywiście, ciężko myśleć w ten sposób, jeśli wszystkie obowiązki spoczywają na barkach kobiety, a jednak autorka pyta wprost: Jak to jest możliwe, by relacja żony do męża opierała się na sprawiedliwości? (...) Małżeństwo jest związkiem dwojga istnień, stworzonym dla wnoszenia się przez miłość ku świętości, a nie warunkowym darem, kompromisem w stylu: "Jeśli pozmywasz, ja zamiotę korytarz".

W głównych rozdziałach autorka omawia powołanie kobiety do bycia córką, żoną i matką (nie tylko w sensie fizycznym i nie tylko w kontekście własnych dzieci). Pisze o trudzie i odpowiedzialności, ale przede wszystkim o pięknie stojących przed nią zadań, o radości, jaką może z nich czerpać i jej absolutnie niezastąpionej roli w świecie. Każde zdanie tej książki to pochwała kobiecości i potwierdzenie wartości, siły, mądrości "słabszej" płci. Nie wiem, jak po takiej lekturze można mieć jeszcze wątpliwości, że kobieta jest wyjątkowa, niepowtarzalna i piękna w swojej odmienności.

Nie-widzę-cię


Joyce Carol Oates, Córka grabarza
Wydawnictwo Rebis

Joyce Carol Oates (ur. 1938) to współczesna amerykańska pisarka, eseistka i poetka, od lat wymieniana jako kandydatka do literackiej Nagrody Nobla. Napisała takie powieści, jak Oni (1969), Amerykańskie apetyty (1989), Blondynka (2000), Wodospad (2004), czy Czarna dziewczyna, biała dziewczyna (2006).

Uwaga! W tym akapicie zdradzam informacje, które pojawiają się na różnych etapach lektury!
Córka grabarza (2007) to historia Rebeki Schwart, córki, która najbardziej na świecie pragnie być dostrzeżona, bo niedostrzeganie jest jak śmierć; żony-nie-żony, której miłość zostaje zadeptana; wreszcie matki; kobiety pozbawionej korzeni, której tożsamość przez całe życie nadawali mężczyźni. Rebeka-córka grabarza, pani Tignor, Hazel Jones – bo tak kiedyś nazwał ją przypadkowo spotkany człowiek, w końcu pani Gallagher; całe życie maski, role, całe życie walka o siebie choćby w okrojonej wersji: by przetrwać i mieć szansę na lepsze jutro. To portret kobiety gorzko rozczarowanej życiem: pozbawionej miłości w dzieciństwie, a mimo to gotowej kochać i dawać, marzącej o normalnym domu, niesamowicie silnej i zdeterminowanej. Realistyczny i szczegółowy. Towarzyszymy Rebece od najmłodszych lat i obserwujemy, jak się zmienia pod naciskiem rzeczywistości. Jak walczy, uśmiecha się zewnętrznie i nie pozwala sobie na płacz w środku.

Oates stworzyła fantastycznych bohaterów, wyrazistych, konkretnych, żywych. Świetnie pokazała relacje i psychikę postaci oraz wpływ środowiska. Niesamowite, jak etykietki i formy, w które jesteśmy wtłaczani, zmieniają nas samych. Najlepiej to widać na przykładzie Jakuba Schwarta, ojca Rebeki: przed ucieczką z nazistowskich Niemiec był szanowanym nauczycielem, wykształconym, inteligentnym, kulturalnym. Po drugiej stronie oceanu bardzo szybko wpasowuje się w rolę zaszczutego grabarza; staje się ordynarny, chamski, prostacki, brutalny, pije. Jakby przekroczył jakąś magiczną granicę, oddzielającą go od starego życia. Tak samo zmienia się jego żona. A przecież wielu imigrantom się udało?

Macierzyństwo sprzed wieku


Maria Kuncewiczowa, Przymierze z dzieckiem
Wydawnictwo Prószyński i S-ka

Marię Kuncewiczową (1895-1989) znamy przede wszystkim jako autorkę Cudzoziemki, chociaż wydała ona bardzo wiele opowiadań, powieści, a także liczne szkice i zapiski (Dyliżans warszawski, Miasto Heroda. Notatki Palestyńskie, Don Kichot i niańki).

Przymierze z dzieckiem to zbiór opowiadań opublikowany w 1927 roku – pierwszy wydany przez autorkę i ośmielę się stwierdzić, że to widać. Bliżej chciałabym się przyjrzeć tylko tytułowemu opowiadaniu, które najbardziej mnie interesowało i to ze względu na nie wybrałam ten właśnie tom.

Bohaterką opowiadania jest Teresa, młoda kobieta niepotrafiąca odnaleźć się jako matka. Nie pragnie dziecka, poród jest dla niej koszmarnymi torturami, a kolejne miesiące wcale tych wspomnień nie zacierają, przeciwnie – Teresa czuje się uwiązana, odebrana sobie samej, zgnębiona. Po pewnym czasie podejmuje próbę powrotu do dawnego życia, dla siebie: szuka męskiego towarzystwa, wychodzi do ludzi. Dopiero gdy synek zaczyna chodzić, mówić, staje się rzeczywiście odrębną istotą, Teresa uczy się go kochać, nawiązuje się między nimi relacja wynikająca z decyzji, a nie przymusu.

Autorka porusza niewątpliwie ważny problem. Jeszcze dziś wiele kobiet czuje się przytłoczonych ogromem stawianych przed nimi oczekiwań, o czym świadczą na przykład takie strony czy takie książki. Wciąż pojawiają się głosy buntu wobec schematu matki-Polki, zawsze zadbanej, z pysznym obiadem na stole, w posprzątanym na błysk mieszkaniu i przeszczęśliwej, że od rana do wieczora zajmuje się trójką dzieci. Nawet dziś kobiety czują, że odmawia się im prawa do bycia zmęczoną macierzyństwem – łatwo więc sobie wyobrazić, jaki skandal wywołał taki tekst sto lat temu! Przez wieki przecież kobiety były postrzegane przez pryzmat swoich dzieci, a ich brak odbierano jako przekleństwo. Tymczasem Kuncewiczowa nie boi się pokazać, że wychowywanie następnego pokolenia nie musi być sensem życia każdej kobiety, a jej wartość nie jest zależna od tego, ilu synów urodzi; że nie istnieje coś takiego jak "instynkt macierzyński", miłość nie bierze się znikąd, a kobieta ma prawo pragnąć własnego szczęścia.