Recenzja sprzed wieków, bo przeczytałam i opisałam tę książkę chyba parę miesięcy temu. I tak sobie czekała. A to taka wakacyjna lektura, więc odkopałam :) To dalsze losy amerykańskiej rodziny
osadzone w połowie ubiegłego wieku, czyli druga część Życia wśród dzikusów. Nie rzuciłam się na nią od razu, bo szkoda
mi było – w końcu są tylko dwie ;) W dodatku druga okazała się
słabsza. Ale i tak było sympatycznie.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą macierzyństwo. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą macierzyństwo. Pokaż wszystkie posty
Matka doskonała?
Książka jakiś czas temu bardzo
popularna na blogach. I bardzo kontrowersyjna, żeby nie powiedzieć
– wyzywająca, co sugeruje już podtytuł: Dlaczego chińskie matki
są lepsze? Jakby autorka rzucała rękawicę wszystkim niechińskim
matkom (choć faktycznie za przeciwieństwo „chińskiej matki“
uważa matkę „amerykańską“, o Słowianach ma nieco lepsze
mniemanie). Podejmiecie wyzwanie?
Ludzie z Innhaug
Kto odwiedza mnie na fejsie, wie, że pochłonęła mnie ta powieść. Recenzja na gorąco, bo wczoraj
skończyłam czytać i wczoraj napisałam. Co to był za wspaniały
tydzień! Saga, XIX-wieczna wieś, Norwegia – to nie mogła być
kiepska książka. Ale nie wiedziałam, że okaże się takim
wspaniałym odkryciem.
"Bycie złą matką to nie zbrodnia"
Tydzień temu była książka o pięknym
i mądrym macierzyństwie, dziś dla odmiany jej skrajne
przeciwieństwo, czyli kolejna powieść Majgull Axelsson. Szwedzka
pisarka maniakalnie portretuje okaleczone córki, niepotrafiące
kochać matki, poranionych ludzi w wybrakowanych (nawet jeśli
pozornie wszystko jest dobrze) rodzinach.
Przepiękna opowieść o macierzyństwie. O marzeniach. O Życiu
To teoretycznie książka dla dzieci;
ma obrazki, duże litery i tak dalej. Ale po wpisie na blogu Maki w Giverny po prostu musiałam ją mieć i nawet nie udawałam, że
kupuję ją dla dzieci, bo zanim do niej dorosną, minie jeszcze
dobre parę lat. Kupiłam dla siebie. Siadłam i przeczytałam,
robiąc przerwy tylko na to, co konieczne.
Chcę pamiętać
Anna
Nasiłowska, Księga początku
Wydawnictwo
W.A.B., seria Archipelagi
Mam
alergię na wszechobecny ostatnio trend „macierzyństwa bez lukru“.
Drążnią mnie coraz częstsze głosy, które „mają odwagę
wreszcie powiedzieć, jak to jest naprawdę“. Nie mam pojęcia,
skąd pomysł, że WYCHOWANIE CZŁOWIEKA miałoby być łatwe i
dlaczego z takim entuzjazmem ogłasza się prawdy oczywiste dla
każdej rozsądnej osoby. Na szczęście dzieło Anny Nasiłowskiej
(ur. 1958), mimo że opowiada o porodzie i pierwszych doświadczeniach
matki, nie wpisuje się w ten nurt* – jest w Księdze początku prawda, ale prawda
uniwersalna, a nie ta „o ciężkim życiu matek“ (niczego matkom
nie ujmując!).
"Śmierć nie jest straszna. Jest smutna, ale nie straszna"
Anne-Dauphine
Julliand, Ślady małych stóp na piasku
Wydawnictwo
Święty Wojciech
To
prawdziwa historia. Anne-Dauphine Julliand jest francuską
dziennikarką, ale przede wszystkim matką, która przeszła
przez piekło: piekło obserwowania, jak jej mała córeczka powoli
gaśnie, cierpiąc na nieuleczalną chorobę. Straszną i rzadką
chorobę – leukodystrofię metachromatyczną. Jest też
niesamowicie dzielną i mądrą kobietą, która znalazła w sobie
dość sił i odwagi, by walczyć o każdy dzień dla swojej Thais,
ale też jej starszego braciszka Gasparda, nowo narodzonej
siostrzyczki Azylis oraz dla siebie i męża.
Poród po norwesku, wychowanie po chińsku
Ofelia
Grzelińska, Mama dookoła świata
Wydawnictwo
W.A.B.
Ofelia
Grzelińska jest dziennikarką i podróżniczką, mamą trzyletniej
Jeny. Na TVN-ie można było oglądać jej program Mama dookoła
świata, a teraz mamy książkę o tym samym tytule. Autorka zebrała w niej
historie kobiet pochodzących z różnych stron świata i
mieszkających w Polsce, często mających mężów Polaków, ale
słyszących inne rady niż my i z pozoru inaczej
przeżywających macierzyństwo.
W
książce znalazły się opowieści z Japonii, Chin, Indonezji,
Indii, Filipin, Armenii, Litwy, Norwegii, Kuby i Nowej Zelandii – w
tej ostatniej urodziła swą córkę autorka. Matki przywołują
wierzenia i zalecenia związane z okresem ciąży i połogu, dobre
rady dotyczące pielęgnacji dziecka, cudowne środki przyspieszające
i ułatwiające poród; porównują opiekę medyczną i postrzeganie
ciężarnych przez społeczeństwo; omawiają wszystko to, o czym
młoda lub przyszła mama słyszy lub czyta na każdym kroku –
czasem są to tradycje zbieżne z nam znanymi, a czasem zupełnie
zaskakujące.
Wszystkie baśnie umarły
Majgull
Axelsson, Dom Augusty
Wydawnictwo
W.A.B., Seria z miotłą
Od
dawna miałam zanotowane nazwisko szwedzkiej pisarki na mojej (coraz
dłuższej) liście "do przeczytania w najbliższym czasie".
Intrygowały mnie opisy kolejnych jej powieści oraz raczej skrajne
opinie znalezione w internecie: jedni zupełnie się w tym świecie
nie odnajdują, inni są pochłonięci, zachwyceni wyczarowaną przez
Axelsson mroczną rzeczywistością. Do tej pory wydała ona pięć
powieści: Droga do piekła (1994), Kwietniowa czarownica (1997), Dom
Augusty (2000), Ta, którą nigdy nie byłam (2004) oraz Lód i woda,
woda i lód (2008). Była wielokrotnie nagradzana za swoją
twórczość, między innymi najważniejszym szwedzkim wyróżnieniem
– Augustpriest. Ja zaczęłam przygodę z jej twórczością od środka, bo akurat ta książka stała na bibliotecznej półce.
Dom
Augusty to opowieść o kilku pokoleniach kobiet. Na pierwszy plan
wysuwa się Augusta, jej wnuczka Alicja oraz wnuczka kuzynki Alicji,
Andżelika – a więc przedstawicielki co drugiego pokolenia na
przestrzeni całego XX wieku. Łączy je stary drewniany dom stojący
na skraju miasteczka: to w nim kolejne bohaterki znajdują
schronienie w kluczowych momentach swojego życia, to on jest
świadkiem cierpienia, lęku, tajemnic; słów pełnych nienawiści i
gestów miłości; pęcznieje od kolejnych historii zapisujących
się w ścianach, meblach, pościeli – by wreszcie opowiedzieć je tym, którzy zechcą się wsłuchać.
Przyjaciółki na zawsze
Rebecca
Wells, Boskie sekrety siostrzanego stowarzyszenia Ya-Ya
Wydawnictwo
Zysk i S-ka
Jestem
chora i przymulona, więc dziś zamiast recenzji tylko krótka notka
o książce, którą przeczytałam już jakiś czas temu – Boskich
sekretach siostrzanego stowarzyszenia Ya-Ya. Filmu nigdy nie
widziałam, po powieść sięgnęłam zachęcona bardzo pozytywną recenzją na
jednym z blogów. Odczucia mam... mieszane.
Siostrzane
stowarzyszenie Ya-Ya to cztery przyjaciółki, które znają się
niemal całe życie: od dzieciństwa do czasów, w których rozgrywa
się podstawowa fabuła, a więc wieku niemal siedemdziesięciu lat.
Wspierają się, razem dojrzewają i zmagają się z przeciwnościami,
zawsze służąc sobie nawzajem przede wszystkim obecnością. Na
pierwszy plan wysuwa się Vivi Walker, której relacje z córką,
Siddą, są szkieletem tej historii.
Zrozumieć małe dziecko
Tracy Hogg, Melinda Blau, Język dwulatka
Wydawnictwo Świat Książki
Młode mamy (młodzi rodzice) mogą przebierać w licznych poradnikach dotyczących wychowania, żywenia, uczenia, ubierania, spędzania wolnego czasu z dziećmi i rozmawiania z nimi na trudne tematy. Każda kolejna książka ma zawierać niezawodną receptę na szczęśliwe i mądre rodzicielstwo, każda ma sprawić, że będziemy umieli kochać i wychowywać swoje dziecko. Tracy Hogg wyróżnia się w tym morzu poradników: jej książki Język niemowląt oraz Język dwulatka są bardzo popularne, a reakcje na jej rady skrajne: niektórzy się zachwycają i czują dozgonną wdzięczność za opanowanie ich życiowego chaosu, inni krytykują jej metody i wolą zdać się na instynkt macierzyński.
Nie można zaprzeczyć, że autorka ma ogromne doświadczenie w pracy z dziećmi, a większość jej rad jest sensowna. Czytaliśmy z Mężem Język niemowląt (to jedyny poradnik, po jaki sięgneliśmy), i choć nie trzymaliśmy się sztywno wyznaczonych tam reguł, pomogła nam ta książka zaprowadzić nieco porządku w naszym życiu i niektóre rozwiązania okazały się nam bardzo odpowiadać. Język dwulatka jest naturalną kontynuacją poprzedniej książki. Tutaj małe sprostowanie: w oryginalnym tytule nie chodzi o dwulatka, tylko po prostu o małe dziecko – toddler – dlatego w momencie, kiedy nasz mały człowiek przestaje być niemowlakiem, zaczyna więcej rozumieć i samodzielnie chodzić, możemy śmiało sięgnąć po tę pozycję. Tracy Hogg wielokrotnie przywołuje w niej przykłady dzieci osiemnasto-, piętnastomiesięcznych, a nawet młodszych (starszych oczywiście też). Polski tytuł jest więc trochę mylący, nie mamy jednak jednego słowa określającego dziecko w wieku 1–3 lat.
Wychować dzieci i nie zwariować
Agnieszka
Grzelak, Matecznik
Wydawnictwo
W drodze
Takiej
właśnie książki szukałam ostatnio, kiedy mój nieszczęśliwy
wybór padł na Coś pożyczonego. A Matecznik stał tuż obok na
półce! Książka przyjemna, ale nie odmóżdżająca, zabawna, ale
nie głupawa, czyta się szybko, ale nie po to, by za moment
zapomnieć. Tego mi było trzeba!
Agnieszka
Grzelak jest matką czterech córek, autorką bajek i książek
fantastycznych (Herbata szczęścia, Córka Szklarki, Ścieżki
Avenidów), mieszka w domu pod Warszawą i maluje. Matecznik to
pamiętnik – zapiski obejmujące jeden rok szkolny. Jak zapewnia
autorka – zapiski prawdziwe, choć imię głównej bohaterki
zostało zmienione.
Weronika Wrzos ma więc 38 lat i cztery córki w
wieku 3,5; 6,5; 8,5 i 10,5. Od jedenastu lat "siedzi w domu"
z dziećmi, choć usiąść tak naprawdę niezbyt często się jej
udaje. Na kartach pamiętnika walczy z frustracją i zmęczeniem,
które gromadzą się w niej po codziennym gotowaniu obiadu,
codziennym sprzątaniu, codziennym rozdzielaniu kłócących się
córek i codziennym wynajdywaniu zajęć nudzącym się dzieciom.
Bohaterka usilnie próbuje wyskubać pojedyncze momenty na naukę
języków, malowanie, wyszywanie czy lekturę, ale jej tęsknota za
samotnością pozostaje wciąż niezaspokojona. Kierat domowych
obowiązków pozbawia ją sił i chęci do życia, choć wystarczy
chwila ciszy i słońce w ogrodzie, by odzyskała trochę energii. Nie
brakuje jednocześnie momentów wzruszających, pięknych i
zabawnych. Autorka waha się wciąż pomiędzy wyrzutami sumienia a
pragnieniem pobycia chwilę ze sobą i dla siebie. Z jednej strony
dziwiłam się, jak wiele spraw irytuje Weronikę – sama jestem
bardzo nerwowa, a jednak nie zawsze potrafiłam ją zrozumieć. Z
drugiej: nie mogłam wyjść z podziwu, jak wspaniale umie panować
nad emocjami. Ciężko jest żyć w ciągłym hałasie i chaosie, gdy
z natury jest się samotnikiem.
Matka nie-matka
Antonina Kozłowska, Kukułka
Wydawnictwo Otwarte
Wydawnictwo Otwarte
O
macierzyństwie można pisać bez końca i na milion sposobów.
Ostatnio czytam sporo takich książek, każda jest inna i po każdej
zostaje jeszcze wiele do dopowiedzenia. A ja wciąż chcę więcej i więcej.
Bo historii jest tyle, ile kobiet.
Iwonie w
pewnym momencie zabrakło kilku cegiełek i misternie wznoszona
budowla Lepszego Życia bezpowrotnie runęła – ale mimo że
kobieta ciężko pracuje na dwie zmiany i ledwo wiąże koniec z
końcem, że musi wybierać: prezent czy kurtka dla córki, a cena
swetra w wysokości 159 zł zapiera jej dech w piersiach; mimo że
chciałaby lepszego życia, jeśli nie dla siebie, to chociaż dla
dzieci (kto by nie chciał, pracując na dwie zmiany i samotnie
wychowując dwoje dzieci?), mimo wszystko ma Julkę i Piotrka, dla
których zrobiłaby wszystko, których kocha i którzy ją kochają.
Druga bohaterka, Marta, nie ma tyle szczęścia: jej pragnienie
dziecka z czasem przeradza się w obsesję i przypomina walenie głową
w mur nie do przebicia, bo nawet nie wiadomo, czemu nie może donosić
ciąży: teoretycznie wszystko jest w porządku. Po kolejnych
utraconych szansach, kiedy oboje z mężem coraz bardziej się od
siebie oddalają, a młoda kobieta zaczyna nienawidzić wszystkich
bezmyślnie szczęśliwych ciężarnych i młodych matek, zapada
decyzja, by podpisać umowę z surogatką, która donosi ich dziecko
i urodzi je dla nich.
Najpierw
dwa słowa o języku: Antonina Kozłowska używa mnóstwa epitetów,
rozbudowanych określeń i porównań (na przykład zamiast po prostu
"jakiś pies ujadał miarowo", czytamy: " jakiś pies
ujadał miarowo, jakby miał nigdy nie przestać"). Nie ma w tym
nic specjalnie złego, o ile zdarza się sporadycznie. Tutaj jednak
jest nagminne i sprawia, że – zwłaszcza początkowo – treść i
emocje rozmywają się w morzu słów, bo co drugi
przedmiot/sytuacja/osoba są określone na trzy różne sposoby. W
środkowej części książki, która najbardziej mi się podobała,
jakoś przestałam zwracać na to uwagę, ale początkowo mnie to
drażniło i pod koniec też odwracało uwagę od lektury.
Ta, która kocha
Jo Croissant, Kobieta. Kapłaństwo
serca
Wydawnictwo W drodze
Wiele się dzisiaj mówi o
równouprawnieniu. Feministki ze wszystkich stron krzyczą, że nie
są gorsze od mężczyzn i mnóstwo energii wkładają w
udowodnianie, że mogą robić dokładnie to, co oni. Także w
Kościele więcej się mówi – i pisze – o wartości kobiet,
jednak jakże inne to słowa od tych, które słyszymy w telewizji, internecie, wokół siebie!
Jak więc czuć się docenioną, ale nie zagubić siebie w pogoni za
równouprawnieniem? Jak pogodzić macierzyństwo z chęcią
dorównania mężczyźnie? Jak walczyć o swoją wartość i w czym
ją odnajdywać? Na te i wiele innych pytań zagubionych kobiet
odpowiada Jo Croissant w niewielkiej książeczce Kobieta. Kapłaństwo
serca.
Autorka przede wszystkim
przedstawia Boży zamysł w stosunku do kobiety: tej, która jest
ukoronowaniem stworzenia. Najważniejszym jej przekonaniem, z którym
trudno się nie zgodzić, jest fakt, że mężczyzna i kobieta
zostali stworzeni równorzędni, lecz różni. Uczymy dzieci od
najmłodszych lat, że inny nie znaczy gorszy, że to, co nas
odróżnia od innych, stanowi nasze bogactwo (po co mielibyśmy być
wszyscy tacy sami?), a nie potrafimy zaakceptować dzielących nas
różnic. Z nich właśnie wynika odmienne powołanie, zdolności,
inna wrażliwość i inne potrzeby. Jak mężczyzna jest pierwszy na
płaszczyźnie stworzenia, tak kobieta jest pierwsza na płaszczyźnie
Odkupienia. A to wszystko jest darem, a nie wadą – siłą, którą
można wspaniale wykorzystać. Wyliczanie, porównywanie,
prześciganie się w relacji dwojga ludzi jest jedną wielką
pomyłką. Oczywiście, ciężko myśleć w ten sposób, jeśli
wszystkie obowiązki spoczywają na barkach kobiety, a jednak autorka
pyta wprost: Jak to jest możliwe, by relacja żony do męża
opierała się na sprawiedliwości? (...) Małżeństwo jest
związkiem dwojga istnień, stworzonym dla wnoszenia się przez
miłość ku świętości, a nie warunkowym darem, kompromisem w
stylu: "Jeśli pozmywasz, ja zamiotę korytarz".
W głównych rozdziałach autorka
omawia powołanie kobiety do bycia córką, żoną i matką (nie
tylko w sensie fizycznym i nie tylko w kontekście własnych dzieci).
Pisze o trudzie i odpowiedzialności, ale przede wszystkim o pięknie stojących przed nią
zadań, o radości, jaką może z nich czerpać i jej absolutnie
niezastąpionej roli w świecie. Każde zdanie tej książki to
pochwała kobiecości i potwierdzenie wartości, siły, mądrości
"słabszej" płci. Nie wiem, jak po takiej lekturze można
mieć jeszcze wątpliwości, że kobieta jest wyjątkowa,
niepowtarzalna i piękna w swojej odmienności.
Nie-widzę-cię
Joyce Carol Oates, Córka grabarza
Wydawnictwo Rebis
Joyce Carol Oates (ur. 1938) to
współczesna amerykańska pisarka, eseistka i poetka, od lat
wymieniana jako kandydatka do literackiej Nagrody Nobla. Napisała
takie powieści, jak Oni (1969), Amerykańskie apetyty (1989),
Blondynka (2000), Wodospad (2004), czy Czarna dziewczyna, biała
dziewczyna (2006).
Uwaga! W tym akapicie zdradzam
informacje, które pojawiają się na różnych etapach lektury!
Córka grabarza (2007) to historia
Rebeki Schwart, córki, która najbardziej na świecie pragnie być
dostrzeżona, bo niedostrzeganie jest jak śmierć; żony-nie-żony,
której miłość zostaje zadeptana; wreszcie matki; kobiety
pozbawionej korzeni, której tożsamość przez całe życie nadawali
mężczyźni. Rebeka-córka grabarza, pani Tignor, Hazel Jones – bo
tak kiedyś nazwał ją przypadkowo spotkany człowiek, w końcu pani
Gallagher; całe życie maski, role, całe życie walka o siebie
choćby w okrojonej wersji: by przetrwać i mieć szansę na
lepsze jutro. To portret kobiety gorzko rozczarowanej życiem:
pozbawionej miłości w dzieciństwie, a mimo to gotowej kochać i
dawać, marzącej o normalnym domu, niesamowicie silnej i
zdeterminowanej. Realistyczny i szczegółowy. Towarzyszymy Rebece od
najmłodszych lat i obserwujemy, jak się zmienia pod naciskiem
rzeczywistości. Jak walczy, uśmiecha się zewnętrznie i nie
pozwala sobie na płacz w środku.
Oates stworzyła fantastycznych
bohaterów, wyrazistych, konkretnych, żywych. Świetnie pokazała
relacje i psychikę postaci oraz wpływ środowiska.
Niesamowite, jak etykietki i formy, w które jesteśmy wtłaczani,
zmieniają nas samych. Najlepiej to widać na przykładzie Jakuba
Schwarta, ojca Rebeki: przed ucieczką z nazistowskich Niemiec był
szanowanym nauczycielem, wykształconym, inteligentnym, kulturalnym.
Po drugiej stronie oceanu bardzo szybko wpasowuje się w rolę
zaszczutego grabarza; staje się ordynarny, chamski, prostacki,
brutalny, pije. Jakby przekroczył jakąś
magiczną granicę, oddzielającą go od starego życia. Tak samo
zmienia się jego żona. A przecież wielu imigrantom się udało?
Macierzyństwo sprzed wieku
Maria Kuncewiczowa, Przymierze z dzieckiem
Wydawnictwo Prószyński i S-ka
Marię Kuncewiczową (1895-1989) znamy przede wszystkim jako autorkę Cudzoziemki, chociaż wydała ona bardzo wiele opowiadań, powieści, a także liczne szkice i zapiski (Dyliżans warszawski, Miasto Heroda. Notatki Palestyńskie, Don Kichot i niańki).
Przymierze z dzieckiem to zbiór opowiadań opublikowany w 1927 roku – pierwszy wydany przez autorkę i ośmielę się stwierdzić, że to widać. Bliżej chciałabym się przyjrzeć tylko tytułowemu opowiadaniu, które najbardziej mnie interesowało i to ze względu na nie wybrałam ten właśnie tom.
Bohaterką opowiadania jest Teresa, młoda kobieta niepotrafiąca odnaleźć się jako matka. Nie pragnie dziecka, poród jest dla niej koszmarnymi torturami, a kolejne miesiące wcale tych wspomnień nie zacierają, przeciwnie – Teresa czuje się uwiązana, odebrana sobie samej, zgnębiona. Po pewnym czasie podejmuje próbę powrotu do dawnego życia, dla siebie: szuka męskiego towarzystwa, wychodzi do ludzi. Dopiero gdy synek zaczyna chodzić, mówić, staje się rzeczywiście odrębną istotą, Teresa uczy się go kochać, nawiązuje się między nimi relacja wynikająca z decyzji, a nie przymusu.
Autorka porusza niewątpliwie ważny problem. Jeszcze dziś wiele kobiet czuje się przytłoczonych ogromem stawianych przed nimi oczekiwań, o czym świadczą na przykład takie strony czy takie książki. Wciąż pojawiają się głosy buntu wobec schematu matki-Polki, zawsze zadbanej, z pysznym obiadem na stole, w posprzątanym na błysk mieszkaniu i przeszczęśliwej, że od rana do wieczora zajmuje się trójką dzieci. Nawet dziś kobiety czują, że odmawia się im prawa do bycia zmęczoną macierzyństwem – łatwo więc sobie wyobrazić, jaki skandal wywołał taki tekst sto lat temu! Przez wieki przecież kobiety były postrzegane przez pryzmat swoich dzieci, a ich brak odbierano jako przekleństwo. Tymczasem Kuncewiczowa nie boi się pokazać, że wychowywanie następnego pokolenia nie musi być sensem życia każdej kobiety, a jej wartość nie jest zależna od tego, ilu synów urodzi; że nie istnieje coś takiego jak "instynkt macierzyński", miłość nie bierze się znikąd, a kobieta ma prawo pragnąć własnego szczęścia.
Subskrybuj:
Posty (Atom)














