Pokazywanie postów oznaczonych etykietą o miłości. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą o miłości. Pokaż wszystkie posty

O miłości całkiem serio


Clive Staples Lewis, Cztery miłości
Wydawnictwo Media Rodzina

Książek Lewisa przeczytałam już kilka i zawsze chętnie sięgam po kolejną: lubię jego styl, lekkość, z jaką porusza ważne tematy, prostotę i szczerość, a przy okazji mam gwarancję, że czas przeznaczony na lekturę nie będzie zmarnowany, bo żadna z jego książek nie jest, z całym szacunkiem dla niektórych twórców, o niczym. Na półce czekają jeszcze trzy inne tytuły, a na razie w ramach rozważań wielkopostnych sięgnęłam sobie po Cztery miłości.

Piątkowe spotkanie z poezją - Krystyna Gucewicz


Krystyna Gucewicz (ur. 1947) jest polską dziennikarką, autorką rozmaitych scenariuszy, krytykiem i satyrykiem, a także poetką – wydała siedem zbiorów wierszy. Ja mam w domu dwa i w ostatnich dniach zapoznałam się z pierwszym z nich:


To w zasadzie dwa tomiki w jednym: Przytul mnie, zadedykowany „Tobie, bo kocham“ i Tabletki na miłość – „Tobie, bo tęsknię“. Rozpoczynają się od jednej i drugiej strony, co sprawia wrażenie, jakby były swoim odbiciem. Zdecydowana większość to erotyki, ale są też teksty bardziej uniwersalne, dotyczące współczesnych wydarzeń czy po prostu życia – w wyjątkowo prostych słowach poetka ujmuje wtedy podstawowe prawdy.

"Zostań tak, chcę na ciebie patrzeć..."


Alessandro Baricco, Jedwab
Wydawnictwo Czytelnik

Alessandro Baricco (ur. 1958) jest jednym z ważniejszych wpółczesnych pisarzy włoskich. Studiował filozofię i muzykologię, pisze także eseje i sztuki teatralne. Światową sławę przyniósł mu właśnie Jedwab (1996), który we Włoszech miał ponad trzydzieści wydań. Do lektury zabrałam się z dużymi oczekiwaniami i jeszcze większą ciekawością, zwłaszcza że moje doświadczenie z literaturą włoską jest niewielkie – ze stosunkowo niedawnych lektur potrafię przywołać jedynie Italo Calvino i jego Jeśli zimową nocą podróżny... Po kilkudziesięciu stronach naszły mnie jednak wątpliwości i przyszło rozczarowanie. Mój Tata zawsze powtarzał: głupiemu się robotę od końca pokazuje, doczytałam więc do końca i wtedy przyszło olśnienie.

Wyjątkowo zamiast zarysowania treści pozwolę sobie przepisać komentarz, który znajduje się na wewnętrznej stronie okładki. Jego autorem jest sam Baricco, więc tekst świetnie oddaje istotę książki, a jednocześnie wprowadza charakterystyczną dla tej opowieści atmosferę:

To nie jest powieść. Ani nawet opowiadanie. To pewna historia. Zaczyna się od mężczyzny, który przemierza świat, a kończy jeziorem w wietrzny dzień. Mężczyzna nazywa się Hervé Joncour. Jak się nazywa jezioro, nie wiadomo.
Można by powiedzieć, że jest to historia miłosna. Ale gdyby tylko o to chodziło, nie warto byłoby opowiadać. Są tu pragnienia i cierpienia, które znasz dobrze, ale nie znajdujesz słowa zdolnego je wyrazić. W każdym razie nie jest to słowo miłość.
Każda historia ma swoją muzykę. Ta ma muzykę białą. Trzeba to koniecznie powiedzieć, bo biała muzyka jest muzyką dziwną, czasami cię zaskakuje: gra się ją cicho i tańczy powoli. Jeśli jest dobrze grana, masz wrażenie, że słyszysz muzykę ciszy, a znakomici tancerze wydaja ci się nieruchomi. Biała muzyka jest czymś diabelnie trudnym.
To właściwie wszystko. Należałoby może wyjaśnić, że jest to historia dziewiętnastowieczna: aby nikt nie spodziewał się samolotów, pralek i psychoanalityków. Nie ma ich tutaj.
Może innym razem.

Fragment dotyczący białej muzyki tak wspaniale ujmuje charakter tej historii, że zupełnie nie potrzebuje komentarza – trzeba ją poznać, by się o tym przekonać.

Świat jest baśnią

Jostein Gaarder, Dziewczyna z Pomarańczami
Wydawnictwo Jacek Santorski & Co

Jostein Gaarder (ur. 1952) zyskał rozgłos jako autor Świata Zofii (1991), świetnej powieści wprowadzającej młodzież zarówno w historię filozofii, jak i filozoficzny sposób myślenia. Dostałam ją, gdy miałam jedenaście lat i najpierw czytałam ją razem z Tatą, później sama. Filozofię lubię do dziś (nie minęło zresztą aż tak wiele czasu). Norweski autor napisał jeszcze wiele innych książek, oryginalnych, ciekawych, skłaniających do myślenia i stawiania pytań. Napisał też Dziewczynę z Pomarańczami.

Gaarder sięga po ulubioną chyba formę listu, wiadomości od nieznanego czy tajemniczego nadawcy i wariacji na jej temat: wykorzystał ją w Świecie Zofii, w Tajmenicy Bożego Narodzenia i tu – a może gdzieś jeszcze? Innych książek jeszcze nie czytałam. Tym razem piętnastoletni Georg otrzymuje odnaleziony po latach list od swojego zmarłego ojca – ojca, którego ledwie pamięta (czy w ogóle pamięta?), bo w chwili jego śmierci miał niespełna cztery lata. Co można napisać komuś, komu chciałoby się przekazać wszystko, swoją wiedzę, doświadczenie, a przede wszystkim – ogromną miłość, gdy wiadomo, że nie będzie się miało takiej okazji? Mężczyzna snuje opowieść o Dziewczynie z Pomarańczami, spotkaniu, które odmieniło jego życie, o miłości i wszechświecie. Okazuje się, że dzięki tej krótkiej historii daje Georgowi wszystko, czego ten mógłby oczekiwać: daje poznać mu siebie, dzieli się swoimi refleksjami na temat życia i świata, opowiada o tym, co najważniejsze i inspiruje syna do działania. Co jakiś czas chłopak wplata w opowieść swoje komentarze i powstaje z tego oryginalny dwugłos, a historie ojca i syna ładnie się uzupełniają. Bardzo ciekawymi fragmentami są też wstawki o kosmosie – nadają właściwą perspektywę całości, a poza tym są po prostu interesujące.

Sama historia Dziewczyny z Pomarańczami jest piękna i bardzo baśniowa. Są tu zbiegi okoliczności, przeznaczenie, znaki przepowiadające przyszłe zdarzenia, reguły, do których trzeba się dostosować. Jest miłość i jest cierpienie. Sam zresztą narrator co rusz tę baśniowość podkreśla, przypomina, wskazuje - dlatego też idealna miłość nie budzi zastrzeżeń: taka idealna właśnie ma być. Historia niewątpliwie ma swój urok i mimo mojego sceptycyzmu całkiem mi się podobała, a miejscami nawet wciągnęła, choć już na początku się domyśliłam (czy raczej zgadłam), kim jest Dziewczyna z Pomarańczami. Zresztą opowieść o wielkim uczuciu jest tylko pretekstem do postawienia najważniejszego pytania, pytania, na które każdy sam musi sobie odpowiedzieć – i tu znów wkraczamy w krąg filozoficznych rozważań - filozoficznych na bardzo życiowym poziomie.

Wyszłam za mąż jak na wolność...


Anna Janko, Dziewczyna z zapałkami
Wydawnictwo Nowy Świat

Anna Janko (ur. 1957) jest poetką, córką mojej ulubionej Teresy Ferenc i Zbigniewa Jankowskiego. Wierszy jeszcze nie znam, przeczytałam natomiast jedyną powieść, Dziewczynę z zapałkami. Powieść osobistą: nie autobiograficzną, ale karmioną własnym życiem autorki. Odczucia mam mieszane.

Bohaterką-narratorką jest Hanka, młoda kobieta rozczarowana życiem, miłością, rzeczywistością. Wyszła za mąż i nawet nie zdążyła się zachłysnąć wolnością, bo od razu wpadła w pułapkę samotności, braku porozumienia, szarości, życia z dnia na dzień. W codzienności powoli rozmywa się jej własne "ja", maleją ambicje, pęcznieją żale... Pierwsze parędziesiąt stron to stopniowe wkraczanie w dorosły świat, bolesne wrastanie w życie, zbliżanie się do granicy córka – żona; czas, w którym spotyka się wstydliwość i cielesność, strach i pożądanie, nadzieje i obawy. A potem następuje gwałtowne zderzenie i pozostaje tylko mętna szarość, szarość zawiedzionych oczekiwań, papierosowego dymu i pustych ścian zimnego domu.

Hanka jest oczytaną i inteligentną dziewczyną. Początkującą poetką. Z ambicjami. Z biegiem czasu czytanie i pisanie staje się coraz trudniejsze i tylko gdzieś pomiędzy wyrzutami rzucanymi w przestrzeń pobrzmiewają echa dawnych lektur. Teraz już się nie chce. Ma trzydzieści lat i jest zmęczona życiem, a jej małżeństwo to jedna wielka pomyłka. W tym miejscu muszę przyznać, że w ogóle nie było mi żal bohaterki. To prawda, związek z Pawiem nie jest czymś, czego można jej choć przez moment zazdrościć, ale nie mogę tego nie powiedzieć: Hanka częściowo sama jest sobie winna. Czytając te początkowe strony powieści, wspomnienia z młodości, pierwsze miłosne historie, zadawałam sobie pytanie – dlaczego i po co za niego w ogóle wyszła? Bo że nie była to miłość od pierwszego wejrzenia, miłość wielka i wieczna (którą potem i tak życie weryfikuje, ale przynajmniej jest jakiś fundament!), że nie ma mowy o żadnym porozumieniu dusz – to wiemy na pewno. Wiemy też, że mignęli gdzieś bohaterce lepsi kandydaci na towarzysza życia. A wyszło jak wyszło, chciała się już koniecznie wyrwać, odetchnąć, i skoczyła na głęboką wodę nie badając dna. Jakoś tam tego swojego Pawia kocha, ale od początku przeczuwa, że to nie to. Tylko że koniecznie chciała mieć dom. Z tradycjami. Byle już. A zaraz potem: Dziecko. Dziecko. Muszę mieć dziecko. Inaczej nigdy tu nie zamieszkam. Dziecko zbuduje mi dom, dziecko się mną zaopiekuje. Dziecko znajdzie mi przyjaciół. Oswoi dla mnie teściową i teścia. Będzie moje. Będzie Pawia. Będzie nasze. Będzie jak śliczna kokardka, która zwiąże nas i ozdobi. Portret kobiety pogubionej, niepewnej, zależnej od innych. Czy to dziwne, że nieszczęśliwej?

A mogło być tak pięknie...


Michael Zadoorian, Powrót na Route 66
Wydawnictwo Pascal

Bardzo chciałam tę książkę przeczytać. Skusiły mnie pozytywne recenzje i fakt, że opowiada o miłości dwojga ludzi, którzy byli ze sobą całe życie i którzy nadal się kochają. Potrzeba dzisiaj takich powieści, które pokazują małżeństwo z jego wzlotami i upadkami, a nie tylko romantyczne uniesienia nastolatków u progu życia. Niestety wrażenia z lektury są takie, jakie bywają, kiedy mamy spore oczekiwania...

John i Ella to para staruszków, która ma już niewiele do stracenia – ona z zaawansowanym stadium nowotworu, on chory na Alzheimera. Wbrew zakazom lekarzy i rodziny pakują się i ruszają w podróż kamperem, którym przez te wszystkie lata jeździli na wakacje i wycieczki. Ella pisze:

Teraz pewnie sami zadajecie sobie pytanie – czy to aby na pewno dobry pomysł? Para staruszków, których los dobiegł kresu – ona z większą masą kłopotów zdrowotnych niż niejeden kraj Trzeciego Świata, on tak zdziecinniały, że nie wie, jaki mamy dziś dzień – wybiera się w podróż przez cały kraj? Bez żartów. Oczywiście, że to beznadziejnie głupi pomysł.

Mimo to jadą (Po jakimś czasie samo utrzymanie się przy życiu staje się zajęciem na pełny etat. Nic dziwnego, że potrzebowaliśmy po tym wszystkim urlopu) i choć radzą sobie raz lepiej, raz gorzej, okupując to ogromnym wysiłkiem i niemałą dawką stresu – ta ostatnia wycieczka jest wyjątkowa i piękna.

To nie jest kolejne amerykańskie romansidło...

Richard Yates, Droga do szczęścia
Wydawnictwo Sonia Draga


Richard Yates (1926 – 1992) był amerykańskim pisarzem, autorem dziewięciu powieści. Jego rodzice rozeszli się, gdy miał trzy lata; sam również dwukrotnie się rozwodził. Dzieciństwo upłynęło mu na licznych przeprowadzkach. Z pewnością realia, w jakich przyszło mu żyć: rozbite rodziny, brak swojego miejsca na ziemi – wpłynęły na jego postrzeganie świata. Nie wiem, jak jest z innymi powieściami, ale z pewnością widać do w jego debiucie Droga do szczęścia. 

Ckliwy tytuł, romantyczna okładka, amerykańskie nazwisko i jeszcze informacja o „doskonałej ekranizacji z Leonardo DiCaprio oraz Kate Winslet w rolach głównych” – nie wróży najlepiej. Z tylnej okładki możemy się jeszcze dowiedzieć, że trzymamy w ręku Poruszającą opowieść o miłości, poświęceniu, utraconych szansach i niespełnionych marzeniach. To wystarczy, by wyrobić sobie pewne czytelnicze oczekiwania. Nic bardziej mylnego.

"Top modelka" nie o modzie?



Richard Green, Top modelka. W sidłach kariery.

Richard Greene to chorwacki teolog i dziennikarz, nauczyciel w liceum. Top modelka jest jego pierwszą i chyba na razie jedyną powieścią.

Na wstępie warto zaznaczyć, że oryginalny tytuł powieści brzmi Put ljubavi, czyli mniej więcej Droga miłości. Nie wiem, kto wymyślił jego polską wersję – tłumacz? redaktor? – ale zakrawa to na tani chwyt marketingowy i mija się z przesłaniem książki. Wbrew temu, co obiecuje nam okładka, w książce nie ma żadnej top modelki. Nikt tego nie zauważył? Czytając recenzje na blogach i portalach książkowych zastanawiałam się, czy na pewno trzymam w ręce ten sam tekst.

Głównym bohaterem jest Jacob, fotograf modelek, mężczyzna niedojrzały, egoistyczny i prymitywny, choć świetny w swoim fachu. Gdy poznaje Sarę, od razu zauważa, że jest inna niż znane mu do tej pory płytkie i łatwe dziewczyny, i zakochuje się bez pamięci. Ona jednak nie akceptuje pasji partnera, gdyż fotografowanie oznacza dla niej przedmiotowe traktowanie kobiet. Nie może tego znieść i stawia Jacobowi ultimatum: albo praca dla „Vogue'a”, albo ona.

Wbrew temu, co sugeruje okładka i czego możemy się dowiedzieć z większości recenzji, Sara nie jest uznaną modelką robiącą wielką karierę. Jest wyjątkowo piękną kobietą, ale swoją urodę uważa za przekleństwo, a praca modelki jest sprzeczna z wyznawanymi przez nią wartościami. To prawda, bierze udział w dwóch sesjach zdjęciowych – jednak za każdym razem robi to wyłącznie dla ukochanego Jacoba i za każdym razem pod warunkiem, że ten zrezygnuje z pracy, a ona nigdy więcej nie będzie musiała pozować. Niektórym to chyba umknęło.