Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Alessandro Baricco. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Alessandro Baricco. Pokaż wszystkie posty

"Zostań tak, chcę na ciebie patrzeć..."


Alessandro Baricco, Jedwab
Wydawnictwo Czytelnik

Alessandro Baricco (ur. 1958) jest jednym z ważniejszych wpółczesnych pisarzy włoskich. Studiował filozofię i muzykologię, pisze także eseje i sztuki teatralne. Światową sławę przyniósł mu właśnie Jedwab (1996), który we Włoszech miał ponad trzydzieści wydań. Do lektury zabrałam się z dużymi oczekiwaniami i jeszcze większą ciekawością, zwłaszcza że moje doświadczenie z literaturą włoską jest niewielkie – ze stosunkowo niedawnych lektur potrafię przywołać jedynie Italo Calvino i jego Jeśli zimową nocą podróżny... Po kilkudziesięciu stronach naszły mnie jednak wątpliwości i przyszło rozczarowanie. Mój Tata zawsze powtarzał: głupiemu się robotę od końca pokazuje, doczytałam więc do końca i wtedy przyszło olśnienie.

Wyjątkowo zamiast zarysowania treści pozwolę sobie przepisać komentarz, który znajduje się na wewnętrznej stronie okładki. Jego autorem jest sam Baricco, więc tekst świetnie oddaje istotę książki, a jednocześnie wprowadza charakterystyczną dla tej opowieści atmosferę:

To nie jest powieść. Ani nawet opowiadanie. To pewna historia. Zaczyna się od mężczyzny, który przemierza świat, a kończy jeziorem w wietrzny dzień. Mężczyzna nazywa się Hervé Joncour. Jak się nazywa jezioro, nie wiadomo.
Można by powiedzieć, że jest to historia miłosna. Ale gdyby tylko o to chodziło, nie warto byłoby opowiadać. Są tu pragnienia i cierpienia, które znasz dobrze, ale nie znajdujesz słowa zdolnego je wyrazić. W każdym razie nie jest to słowo miłość.
Każda historia ma swoją muzykę. Ta ma muzykę białą. Trzeba to koniecznie powiedzieć, bo biała muzyka jest muzyką dziwną, czasami cię zaskakuje: gra się ją cicho i tańczy powoli. Jeśli jest dobrze grana, masz wrażenie, że słyszysz muzykę ciszy, a znakomici tancerze wydaja ci się nieruchomi. Biała muzyka jest czymś diabelnie trudnym.
To właściwie wszystko. Należałoby może wyjaśnić, że jest to historia dziewiętnastowieczna: aby nikt nie spodziewał się samolotów, pralek i psychoanalityków. Nie ma ich tutaj.
Może innym razem.

Fragment dotyczący białej muzyki tak wspaniale ujmuje charakter tej historii, że zupełnie nie potrzebuje komentarza – trzeba ją poznać, by się o tym przekonać.