Pokazywanie postów oznaczonych etykietą losy. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą losy. Pokaż wszystkie posty

Człowiek dialogu


Christian de Cherge, Ludzie Boga
Wydawnictwo Promic, seria Losy

Christian de Cherge (ur. 1937) był francuskim trapistą, od 1984 roku przeorem klasztoru w Tibhirine w Algierii, jednym z siedmiu mnichów porwanych i zamordowanych w 1996 roku, w trakcie wojny domowej, w której – jako ludzie głoszący i miłujący pokój – nie uczestniczyli i nie chcieli uczestniczyć. Książka nie jest zapisem tych wydarzeń; jest zbiorem notatek i refleksji duchownego – można śmiało powiedzieć, że jego testamentem.

Zapiski zostały podzielone na trzy rozdziały: Człowiek modlitwy, Człowiek dialogu i Człowiek życia złożonego w ofierze i przebaczenia. Każdy z nich zawiera wiele mądrych myśli i spostrzeżeń, ale najciekawszy i najbardziej oryginalny wydaje mi się środkowy. De Cherge, któremu przyszło żyć w kraju pełnym muzułmanów, rzeczywiście otwiera się na dialog międzywyznaniowy, robi to z oddaniem, przekonaniem i miłością. To już nie jest tolerancja, ale wspólne poszukiwanie Prawdy, Boga Jedynego, zjednoczenie w modlitwie i wierze mimo różnic. Jego refleksjom towarzyszą cytaty z Pisma Świętego, dokumentów Kościoła i z Koranu. Duchowny wskazuje liczne płaszczyzny porozumienia i pokazuje, że inny nie znaczy gorszy, więcej: że inność jest ogłaszana (...), ofiarowana jako znak Jedynego i nawet jako droga do Niego, "dla tych, którzy pojmują". W praktyce jest to piękna postawa pełna szacunku i miłości do bliźniego. Czyż bowiem wiara każdego człowieka o prawym sercu nie jest skarbem Boga?

W dzienniku pojawiają się także refleksje dotyczące modlitwy, ofiarowania życia, codzienności przeżywanej z wiarą i oddaniem – wszystkiego tego, co rodzi się z trwania każdego dnia blisko Boga i bliźniego (a w gruncie rzeczy bliźni to po prostu ten, do którego się zbliżamy). W ostatniej części przeor – teoretycznie, bo jeszcze nic się nie zdarzyło – przebacza temu, który pozbawi go życia, nazywając go przyjacielem ostatniej minuty. I wyraża nadzieję, że będzie nam dane spotkać się jak szczęśliwym łotrom w raju, jeśli tak zechce Bóg, nasz wspólny Ojciec. Żyje przebaczeniem, bo – jak pisze w innym miejscu – udzielone przebaczenie prowadzi do doświadczenia "ocalonego człowieczeństwa". A na samym końcu wymienia pięć filarów, bez których pokój jest jego zdaniem niemożliwy. Są to: cierpliwość, ubóstwo, obecność, modlitwa i przebaczenie. Po francusku, a więc w oryginale, wszystkie na "p".

Takashi Nagai, Listy do dzieci

Mam zgubny zwyczaj wybierania książek po okładkach. Kiedy jakaś mnie w bibliotece przyciąga, zazwyczaj ją wypożyczam. Zwykle się rozczarowuję, a następnym razem robię to samo. Na szczęście starcza mi rozumu, aby w ten sposób zaopatrywać się jedynie w bibliotekach - inaczej prędko bym zbankrutowała, a półki uginałyby się pod ciężarem nietrafionych tytułów.

Tak też było z tą książką - okładka mi się spodobała, opis przeczytałam i przygarnęłam lekturę pod swój dach. Mam co do niej bardzo mieszane uczucia i w zasadzie nie wiem, co myśleć.

Autor nie był pisarzem, a japońskim naukowcem, lekarzem radiologiem, a także - co w tym wypadku ważne - chrześcijaninem. Przeżył zrzucenie bomby atomowej na Nagasaki. W czasie wojny pacjentów przybywało i nie mogło być mowy o zachowaniu odpowiednich środków ostrożności - ograniczonej dawki promieniowania dziennie, corocznego urlopu... Takashi Nagai w pełni, z pasją i zaangażowaniem, poświęca się swojej pracy, i zapada na przewlekłą chorobę popromienną. Ma przed sobą 3 lata życia, gdy na miasto spada bomba i ginie żona naukowca - a z nią nadzieja, że po jego śmierci dzieci nadal będą miały dom. Książka ma być "duchowym testamentem" (określenie z okładki) autora, który pragnie zostawić dzieciom kawałek siebie. Zdaje sobie sprawę, że jeszcze nie wszystko, co chce im przekazać, są w stanie zrozumieć, dlatego niektóre rzeczy spisuje.