Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Christian de Cherge. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Christian de Cherge. Pokaż wszystkie posty

Człowiek dialogu


Christian de Cherge, Ludzie Boga
Wydawnictwo Promic, seria Losy

Christian de Cherge (ur. 1937) był francuskim trapistą, od 1984 roku przeorem klasztoru w Tibhirine w Algierii, jednym z siedmiu mnichów porwanych i zamordowanych w 1996 roku, w trakcie wojny domowej, w której – jako ludzie głoszący i miłujący pokój – nie uczestniczyli i nie chcieli uczestniczyć. Książka nie jest zapisem tych wydarzeń; jest zbiorem notatek i refleksji duchownego – można śmiało powiedzieć, że jego testamentem.

Zapiski zostały podzielone na trzy rozdziały: Człowiek modlitwy, Człowiek dialogu i Człowiek życia złożonego w ofierze i przebaczenia. Każdy z nich zawiera wiele mądrych myśli i spostrzeżeń, ale najciekawszy i najbardziej oryginalny wydaje mi się środkowy. De Cherge, któremu przyszło żyć w kraju pełnym muzułmanów, rzeczywiście otwiera się na dialog międzywyznaniowy, robi to z oddaniem, przekonaniem i miłością. To już nie jest tolerancja, ale wspólne poszukiwanie Prawdy, Boga Jedynego, zjednoczenie w modlitwie i wierze mimo różnic. Jego refleksjom towarzyszą cytaty z Pisma Świętego, dokumentów Kościoła i z Koranu. Duchowny wskazuje liczne płaszczyzny porozumienia i pokazuje, że inny nie znaczy gorszy, więcej: że inność jest ogłaszana (...), ofiarowana jako znak Jedynego i nawet jako droga do Niego, "dla tych, którzy pojmują". W praktyce jest to piękna postawa pełna szacunku i miłości do bliźniego. Czyż bowiem wiara każdego człowieka o prawym sercu nie jest skarbem Boga?

W dzienniku pojawiają się także refleksje dotyczące modlitwy, ofiarowania życia, codzienności przeżywanej z wiarą i oddaniem – wszystkiego tego, co rodzi się z trwania każdego dnia blisko Boga i bliźniego (a w gruncie rzeczy bliźni to po prostu ten, do którego się zbliżamy). W ostatniej części przeor – teoretycznie, bo jeszcze nic się nie zdarzyło – przebacza temu, który pozbawi go życia, nazywając go przyjacielem ostatniej minuty. I wyraża nadzieję, że będzie nam dane spotkać się jak szczęśliwym łotrom w raju, jeśli tak zechce Bóg, nasz wspólny Ojciec. Żyje przebaczeniem, bo – jak pisze w innym miejscu – udzielone przebaczenie prowadzi do doświadczenia "ocalonego człowieczeństwa". A na samym końcu wymienia pięć filarów, bez których pokój jest jego zdaniem niemożliwy. Są to: cierpliwość, ubóstwo, obecność, modlitwa i przebaczenie. Po francusku, a więc w oryginale, wszystkie na "p".