Stefan Zwieg, 24 godziny z życia kobiety
Wydawnictwo
Książka i Wiedza
Austriacki
pisarz po raz kolejny zrobił na mnie ogromne wrażenie; śmiem
twierdzić, że większe nawet niż swoją powieścią Dziewczyna z poczty. Nie miałam pojęcia, że ta niepozorna książeczka od dawna
stała u mnie na półce, i gdyby nie przypadek, pewnie jeszcze długo
kurzyłaby się zapomniana – a tu taka niespodzianka!
Towarzystwo przebywające w skromnym pensjonacie na Riwierze plotkuje na temat najnowszego skandalu:
oto żona i matka dwojga dzieci, trzydziestoletnia kobieta o
nieskalanej opinii, uciekła właśnie z budzącym powszechną
sympatię Francuzem, którego znała zaledwie kilka godzin. Jak to w
ogóle możliwe, by dać się tak szybko omamić, porzucić wszystko
bez zastanowienia, przekreślić całe swoje dotychczasowe życie?
Broni jej jedynie narrator, przekonany, że nieuznawanie prawdy
tak oczywistej jak ta, że są chwile w życiu kobiety, kiedy zdana
jest na pastwę tajemniczych sił niezależnie od swej woli i
świadomości, nie jest niczym innym, jak ukrywaniem lęku przed
własnymi instynktami, przed siłami demonicznymi drzemiącymi w
naszej naturze. W tym momencie nabrałam do lektury dystansu: wolę
jednak myśleć – choć to z pewnością mniej wygodne – że (my,
kobiety ;)) jesteśmy istotami rozumnymi, a nasze wybory zależą od
naszej woli. Kontrowersyjna postawa narratora i jego gotowość do
stanięcia po stronie uciekinierki zjednały mu sympatię i zaufanie
Mrs. C., która jest faktyczną bohaterką tej noweli: to ona
opowiada o dwudziestu czterech godzinach, które wydarzyły się
ćwierć wieku wcześniej, a do tej pory nie dały o sobie zapomnieć;
godzinach, w których niemłoda już kobieta –
czterdziestodwuletnia wdowa – zachowywała się absolutnie
nieracjonalnie, żeby nie powiedzieć: idiotycznie, a jednak nie
potrafiła postąpić inaczej.

