Kolejna poetka odkryta przez przypadek, w trakcie studenckich poszukiwań materiału do kolejnej pracy zaliczeniowej. Elżbieta Cichla-Czarniawska, doktor filologii polskiej, już starsza pani – urodzona przed II wojną – jest nie tylko poetką, ale i autorką kilku powieści. Wydała kilkanaście zbiorów wierszy, a mimo to jest znana chyba w dość wąskich kręgach (a może się mylę i tylko ja niewiele o niej słyszałam?). Tomiki mają ciekawe i różnorodne tytuły: Wielkie małe głody, Ucieczka lądów, Zielony żartopis, Piękna skończoność, Zamurowana dziupla.
![]() |
| Zdjęcie zapożyczone stąd. |
W swoich wierszach (tych, które czytałam – a na razie czytałam niewiele) poetka roztacza przed nami dość pesymistyczną wizję świata, który pęka, powoli się rozpada, zapada, rzeczywistość jest coraz zimniejsza i mniej przyjazna ludziom, a i człowiek jakoś się w tym świecie gubi. Z pewnością wpływ na takie postrzeganie rzeczywistości miała wojna, którą Cichla-Czarniawska przeżyła jako dziecko, ale czy ktoś urodzony 50 lat później nie mógłby dojść do podobnych wniosków patrząc na świat dzisiaj, teraz? Te utwory są uniwersalne, istnieją gdzieś poza czasem. Źle się dzieje, bo Bóg coraz bardziej śmiertelny w człowieku. Powietrze coraz bardziej morowe i nawet kamień krwawi. A ludzie? My głusi, my ślepi, my z podciętą wyobraźnią.
