Angela Carter, Mądre dzieci
Okładka głosi, że Angela Carter jest jedną z najgłośniejszych i najoryginalniejszych angielskich pisarek drugiej połowy XX wieku. Autorka powieści, dramatów, baśni, urodzona w czasie wojny, zmarła w 1992 roku. Mądre dzieci to jej ostatnia książka.
Narratorką jest siedemdziesięciopięcioletnia Dora, jedna z postrzelonych sióstr-bliźniaczek, tancerek kabaretowych. Wspomina losy swojej pokręconej rodziny, pełnej bliźniaczych par rodzących się w każdym pokoleniu. W zasadzie jej historia stanowi materiał na smętną i pełną goryczy opowieść: dziewczynki dorastały nie znając matki i nie mając ojca, bo ten się do nich nie przyznawał, wychowywane przez ekscentryczną babcię Chance. Żadna z nich nie założyła rodziny, nie przeżyła miłości z prawdziwego zdarzenia, nie urodziła dzieci. Ale bohaterki nie użalają się nad sobą, nie roztkliwiają, nie mają pretensji do losu, bo takie podejście nie ma sensu. Z energią i entuzjazmem czerpią z życia tyle, ile się da. Ich receptą na szczęście jest nieszukanie szczęścia.
Oto tragedia amerykańska w pigułce. Rozglądają się po świecie i mówią: „Musi być coś lepszego!” Ale nie ma. Sorry, przykro. Ot, co. Jest to, co widać. Jest tylko tu i teraz.
Opowieść jak opowieść – swobodna, trochę chaotyczna, pełna pojawiających się i znikających postaci; na szczęście Carter zlitowała się nad mniej rozgarniętymi czytelnikami (patrz: Książkozaur) i na końcu zamieściła spis postaci z krótkim opisem zagmatwanych relacji rodzinnych. Dziękujemy!
Siostry Chance z pewnością nie mogły narzekać na nudę. Ich życie było wypełnione tańcem, śpiewem, zabawą, licznymi znajomościami zawieranymi tu i tam. Gdy wybierają się na przyjęcie urodzinowe ojca i szukają kreacji, okazuje się, że przebalowały życie, a ich szafa jest na to najlepszym dowodem: Pół wieku wieczorowej garderoby. Historia świata zapisana w wyjściowych sukniach.
