Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Joanna M. Chmielewska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Joanna M. Chmielewska. Pokaż wszystkie posty

Czy widzieliście może niebieską niedźwiedzicę?


Joanna M. Chmielewska, Niebieska niedźwiedzica
Ilustracje: Jona Jung
Oprawa: twarda
Stron: 40
Wydawnictwo Bajka

Myślałam, że będzie to opowieść z stylu Brzydkiego kaczątka: gdy w dolinie niedźwiedzi na świat przychodzi niebieskie maleństwo, ciężko mu znaleźć swoje miejsce i odrobinę życzliwości. Chociaż Azul jest sympatyczna, wesoła, zdolna – pozostali mieszkańcy jej nie akceptują, odsuwają się coraz bardziej i bardziej, aż wreszcie zmuszają całą rodzinę do opuszczenia domu. Rzeczywiście są tu pewne punkty wspólne ze znaną baśnią Andersena, jednak Niebieska Niedźwiedzica nie tylko uczy tolerancji, nie tylko pokazuje, że każdy z nas jest wartościowy właśnie taki, jaki jest; to też bardzo mądra opowieść o złym i dobrym królu, o tym, jak łatwo się oszukiwać i jak ciężko jest spojrzeć na rzeczywistość dostrzegając ból, cierpienie, biedę. I ta część historii zrobiła na mnie nawet większe wrażenie.

Baśń jest dość długa (40 stron), ale treść została podzielona na małe rozdzialiki, więc można sobie rozłożyć lekturę na kilka wieczorów – to duży plus. Historia jest bardzo ładnie opowiedziana i starannie dopracowana: poza głównym wątkiem (a raczej dwoma głównymi wątkami) jest wiele interesujących szczegółów. Bardzo spodobał mi się pomysł z magicznymi okularami króla, dzięki którym mógł zajrzeć pod powierzchnię rzeczywistości: czuć to, co czują mieszkańcy jego krainy, dostrzegać ich ból i smutek, widzieć, co się dzieje ze słowami, które padają z jego ust – na przykład jak spadają na ziemię, a potem toczą się daleko, daleko w świat, zostawiając wypalone w trawie ślady. Co ciekawe, te same toczące się słowa dostrzega od razu mama Azul, niebieskiej niedźwiedziczki – i nie potrzebuje do tego żadnych magicznych przedmiotów. Wrażliwość matki czy po prostu zwykłego człowieka (niedźwiedzia), żyjącego wśród codziennych radości, ale i trudów, niezamykającego oczu na świat dookoła?