Joanna
M. Chmielewska, Niebieska niedźwiedzica
Ilustracje:
Jona Jung
Oprawa: twarda
Stron:
40
Wydawnictwo
Bajka
Myślałam,
że będzie to opowieść z stylu Brzydkiego kaczątka: gdy w dolinie
niedźwiedzi na świat przychodzi niebieskie maleństwo, ciężko mu
znaleźć swoje miejsce i odrobinę życzliwości. Chociaż Azul jest
sympatyczna, wesoła, zdolna – pozostali mieszkańcy jej nie
akceptują, odsuwają się coraz bardziej i bardziej, aż wreszcie
zmuszają całą rodzinę do opuszczenia domu. Rzeczywiście są tu
pewne punkty wspólne ze znaną baśnią Andersena, jednak Niebieska
Niedźwiedzica nie tylko uczy tolerancji, nie tylko pokazuje, że
każdy z nas jest wartościowy właśnie taki, jaki jest; to też
bardzo mądra opowieść o złym i dobrym królu, o tym, jak łatwo
się oszukiwać i jak ciężko jest spojrzeć na rzeczywistość
dostrzegając ból, cierpienie, biedę. I ta część historii
zrobiła na mnie nawet większe wrażenie.
Baśń
jest dość długa (40 stron), ale treść została podzielona na małe
rozdzialiki, więc można sobie rozłożyć lekturę na kilka
wieczorów – to duży plus. Historia jest bardzo ładnie
opowiedziana i starannie dopracowana: poza głównym wątkiem (a
raczej dwoma głównymi wątkami) jest wiele interesujących
szczegółów. Bardzo spodobał mi się pomysł z magicznymi
okularami króla, dzięki którym mógł zajrzeć pod powierzchnię
rzeczywistości: czuć to, co czują mieszkańcy jego krainy,
dostrzegać ich ból i smutek, widzieć, co się dzieje ze słowami,
które padają z jego ust – na przykład jak spadają na ziemię, a
potem toczą się daleko, daleko w świat, zostawiając wypalone w
trawie ślady. Co ciekawe, te same toczące się słowa dostrzega od
razu mama Azul, niebieskiej niedźwiedziczki – i nie potrzebuje do
tego żadnych magicznych przedmiotów. Wrażliwość matki czy po
prostu zwykłego człowieka (niedźwiedzia), żyjącego wśród
codziennych radości, ale i trudów, niezamykającego oczu na świat
dookoła?
